Απειλή πρόωρου τοκετού

Είναι η παρουσία συσπάσεων της μήτρας με ελάχιστο ρυθμό 4 κάθε 30 λεπτά, μεταξύ 22 και 37 εβδομάδων κύησης.

Το 80% των διαβουλεύσεων για απειλή πρόωρου τοκετού δεν θα καταλήξουν σε πρόωρο τοκετό. Τα δύο τρίτα των περιπτώσεων δεν θα γεννήσουν τις επόμενες 48 ώρες και περισσότερα από το ένα τρίτο θα γεννήσουν στον τοκετό.

Είναι η κύρια αιτία της νεογνικής νοσηρότητας.

Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες μητέρας-εμβρύου που μπορούν να ενεργοποιήσουν τους μηχανισμούς του τοκετού: υπέρταση κατά την εγκυμοσύνη, προδρομικός πλακούντας, λοίμωξη αμνιακού υγρού (χοριοαμνιονίτιδα), οξεία εμβρυϊκή δυσφορία κ.λπ.

Εκδηλώνεται με συμπτώματα παρόμοια με τον τοκετό, όπως πόνο στην κάτω κοιλιακή χώρα, οσφυαλγία, αίσθηση πυελικής πίεσης και αυξημένη σκληρότητα της μήτρας που συμπίπτει με συσπάσεις. Μπορεί επίσης να συνοδεύεται από αυξημένες κολπικές εκκρίσεις ή αιμορραγία των γεννητικών οργάνων.

Η ύποπτη διάγνωση είναι κλινική, μέσω ανάκρισης και γυναικολογικής εξέτασης. Θα επιβεβαιωθεί με γυναικολογικό υπερηχογράφημα και καρδιοτοκογραφική καταγραφή. Θα ληφθεί δείγμα αίματος για να μελετηθεί η κατάσταση αναιμίας και πήξης και όπου μπορούν να ποσοτικοποιηθούν βιοχημικοί δείκτες, όπως το τεστ εμβρυϊκής ινονεκτίνης.

Η θεραπεία θα βασίζεται στη διακοπή της δυναμικής του τοκετού ή της τοκόλυσης, στην ωρίμανση του εμβρυϊκού πνεύμονα με χρήση κορτικοστεροειδών και στην εμβρυϊκή νευρωνική προφύλαξη. Η έγκυος πρέπει να ξεκουράζεται και μερικές φορές να εισάγεται στη Μονάδα Μαιευτικής Φροντίδας για συνεχή παρακολούθηση της μητέρας και του εμβρύου. Εάν η αιτία που προκαλεί είναι μια πρόωρη ρήξη των μεμβρανών, θα προστεθεί αντιβιοτική θεραπεία.