Πρόκειται για μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που χαρακτηρίζεται από δυσκολίες στην κοινωνική χρήση της λεκτικής και μη λεκτικής επικοινωνίας.
Τα αίτια αυτής της διαταραχής είναι άγνωστα.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν δυσκολία στην κατανόηση των κοινωνικών κανόνων, στην επικοινωνία με τους άλλους, στην κατανόηση του προφορικού λόγου και των κοινωνικών ενδείξεων, όπως οι χειρονομίες ή η οπτική επαφή. Μπορεί να έχουν προβλήματα στην έναρξη και τη διατήρηση συνομιλιών και στην κατανόηση των αισθημάτων και των συναισθημάτων των άλλων.
Τα συμπτώματα αυτά πρέπει να υπάρχουν από την παιδική ηλικία και να επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινή λειτουργικότητα του ατόμου.
Η διάγνωση πραγματοποιείται με πλήρες ιατρικό ιστορικό, νευρολογική εξέταση και τεστ γλωσσικών και κοινωνικών δεξιοτήτων.
Η θεραπεία βασίζεται σε μια διεπιστημονική προσέγγιση που μπορεί να περιλαμβάνει λογοθεραπεία και θεραπεία επικοινωνίας, ψυχοθεραπεία και εκπαιδευτική υποστήριξη. Στόχος της θεραπείας είναι η μεγιστοποίηση της ικανότητας του ατόμου να αποκτήσει τις κοινωνικές δεξιότητες που είναι απαραίτητες για τη λειτουργία στο κοινωνικό περιβάλλον και η βελτίωση των μη λεκτικών γλωσσικών δεξιοτήτων (χειρονομίες, τόνος φωνής).
- Definitions of communication disorders and variations. Ad Hoc Committee on Service Delivery in the Schools. American Speech-Language-Hearing Association. ASHA Suppl 1993; 35:40.
- Topal, Z., Demir Samurcu, N., Taskiran, S., Tufan, A. E., & Semerci, B. (2018). Social communication disorder: a narrative review on current insights. Neuropsychiatric Disease and Treatment, 14, 2039–2046.
- Swineford, L. B., Thurm, A., Baird, G., Wetherby, A. M., & Swedo, S. (2014). Social (pragmatic) communication disorder: a research review of this new DSM-5 diagnostic category. Journal of Neurodevelopmental Disorders, 6(1), 41.
- Norbury, C. F. (2014). Practitioner review: Social (pragmatic) communication disorder conceptualization, evidence and clinical implications. Journal of Child Psychology and Psychiatry, and Allied Disciplines, 55(3), 204–216
