Θνησιμότητα πριν τον τοκετό

Ο ενδομήτριος εμβρυϊκός θάνατος, γνωστός και ως θνησιγένεια, είναι ο θάνατος του εμβρύου που συμβαίνει μετά την 20η εβδομάδα κύησης και πριν από τη γέννηση.

Η αιτία του θανάτου του εμβρύου μπορεί να είναι μητρική, εμβρυϊκή ή πλακούντα.

• Μητρικές αιτίες: προχωρημένη ηλικία της μητέρας, υποσιτισμός, ενεργό κάπνισμα, αλκοόλ ή ναρκωτικά. Χρόνιες παθήσεις όπως ο λύκος, ο διαβήτης, η υψηλή αρτηριακή πίεση ή η προεκλαμψία. Εγκυμοσύνη που διαρκεί περισσότερο από 42 εβδομάδες ή που παρουσιάζει λοιμώξεις στην εξέλιξή της.
• Εμβρυϊκά αίτια: καθυστέρηση της ενδομήτριας ανάπτυξης, αλλοιώσεις αμνιακού υγρού, λοιμώξεις, συγγενείς δυσπλασίες ή πολύδυμη κύηση.
• Αιτίες πλακούντα: αποκόλληση πλακούντα, κόμποι ομφάλιου λώρου ή προδρομικός πλακούντας.

Σε πολλούς ασθενείς, το μόνο κλινικό εύρημα που προκύπτει είναι η πρόσφατη απουσία εμβρυϊκής κίνησης. Κατά τη φυσική εξέταση, η απουσία εμβρυϊκού καρδιακού παλμού υποδηλώνει εμβρυϊκό θάνατο. Ο εμβρυϊκός θάνατος πρέπει να επιβεβαιωθεί με υπερηχογράφημα. Για να εξασφαλιστεί η διάγνωση, πραγματοποιείται άμεση παρατήρηση της εμβρυϊκής καρδιάς και έλεγχος καρδιακής απουσίας του.