Κατάσταση των κατώτερων αεραγωγών όπου υπάρχει οίδημα και αύξηση των εκκρίσεων, που εμποδίζουν τη διέλευση του αέρα μεταξύ του έξω και των πνευμόνων.
Υπάρχει κάποια γενετική προδιάθεση που, μαζί με μια σειρά από εναύσματα (γύρη, ακάρεα σκόνης, τρίχες...) οδηγούν στη νόσο.
Τα συμπτώματα χαρακτηρίζονται από δύσπνοια, δυσκολία στην αναπνοή, βήχα, συριγμό κατά την αναπνοή και μερικές φορές βλεννογόνο απόχρεμψη.
Η διάγνωση είναι κλινική, μέσω ερωτήσεων και φυσικής εξέτασης. Μπορεί να χρειαστεί ακτινογραφία για να αποκλειστεί η πνευμονία και άλλες αιτίες δύσπνοιας.
Σε ήπιες περιπτώσεις, η θεραπεία με βρογχοδιασταλτικά φάρμακα ή/και κορτικοστεροειδή είναι γενικά αρκετή. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, θα προστεθεί οξυγονοθεραπεία και μπορεί να είναι απαραίτητη η εισαγωγή στο νοσοκομείο (ακόμη και στη ΜΕΘ).
- Christopher H Fanta. An overview of asthma management. UpToDate. May 31, 2016.
- National Asthma Education and Prevention Program: Expert panel report III: Guidelines for the diagnosis and management of asthma. Bethesda: National Heart, Lung, and Blood Institute, 2007. (NIH publication no. 08-4051). www.nhlbi.nih.gov/guidelines/asthma/asthgdln.htm (Accessed on May 31, 2016).
- Global Strategy for Asthma Management and Prevention, Global Initiative for Asthma (GINA). www.ginasthma.org (Accessed on January 30, 2015)
- Peter J. Barnes. Asma. Harrison. Principios de Medicina Interna. Volumen 2. 19º Edición. 1669- 1681.
- C. Picado. Asma. Farreras Rozman. Medicina Interna. Volumen 1. 12º edición. 735-749.
- Paula Sánchez López, Eva Marchán Martín, Isabel Sánchez Matas. Crisis de asma. Manual de protocolos y actuación en Urgencias. 3ª edición. 2010. 373- 381.
