Η αντικοινωνική προσωπικότητα, επίσης γνωστή ως ψυχοπάθεια ή κοινωνιοπάθεια, είναι μια διαταραχή κατά την οποία το άτομο δεν κατανοεί τη διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους και αγνοεί τα δικαιώματα και τα συναισθήματα των άλλων. Έχει επιπολασμό 3% στο γενικό πληθυσμό, είναι πιο συχνή στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες και τείνει να εμφανίζεται κατά την εφηβεία ή την πρώιμη ενηλικίωση.
Τα αίτιά της είναι πολυπαραγοντικά, συμπεριλαμβανομένων γενετικών, περιβαλλοντικών και ψυχολογικών παραγόντων.
Τα συμπτώματα κυμαίνονται από παραβίαση των κοινωνικών κανόνων και του νόμου, έλλειψη ενσυναίσθησης, ανευθυνότητα, παρορμητικότητα, χειραγώγηση και εξαπάτηση. Τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας δυσκολεύονται να διατηρήσουν υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις και μπορεί να έχουν βίαιες τάσεις.
Η διάγνωση επιτυγχάνεται μέσω ενός πλήρους κλινικού ιστορικού που λαμβάνεται από ψυχίατρο ή ψυχολόγο, ο οποίος είναι το πρόσωπο που επιβεβαιώνει ότι πληρούνται τα κριτήρια ταξινόμησης του DSM-5. Επιπλέον, μπορεί να γίνουν εργαστηριακές εξετάσεις και σωματικές εξετάσεις για να αποκλειστούν άλλες ιατρικές καταστάσεις που μπορεί να συμβάλλουν στα συμπτώματα.
Η θεραπεία περιλαμβάνει ψυχοθεραπεία και φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση της συμπτωματολογίας που σχετίζεται με το άγχος και την κατάθλιψη.
- Psychiatric Association - Apa, A. (Ed.). (2014). Manual diagnóstico y estadístico de los trastornos mentales DSM-5 (5a). En Madrid: Editorial Médica Panamericana.
- Robins LN. The epidemiology of antisocial personality disorder. In: Psychiatry, Michels RO, Cavenar JO (Eds), JB Lippincott, Philadelphia 1987. Vol 3.
- Hare RD. Twenty years of experience with the Cleckley psychopath. In: Unmasking the Psychopath: Antisocial personality and related syndromes, Reid WJ. Dorr D, Walker JI, Bonner JW (Eds), WW Norton, New York 1986. p.3.
- North C, Yutzy S. Goodwin & Guze’s Psychiatric Diagnosis, 6th ed, Oxford University Press, New York 2010.
- Robins LN, Price RK. Adult disorders predicted by childhood conduct problems: results from the NIMH Epidemiologic Catchment Area project. Psychiatry 1991; 54:116
