Dijbeenbreuk

Breuk van het dijbeen, het langste, sterkste en meest volumineuze bot in het menselijk lichaam. Er zijn veel subtypes van breuken, geclassificeerd volgens de oppervlakte van het gebroken bot, de breuklijn, de positie van de fragmenten en of er perforatie van de huid is.

De meeste femurfracturen bij mensen met normale botten zijn het gevolg van hoogenergetisch trauma (verkeersongevallen). Als ze optreden als gevolg van een klein trauma of een kleine val, kan het een fragiliteitsfractuur zijn bij iemand met een ziekte die het bot verzwakt (bv. osteoporose).

Het uit zich met hevige pijn in het dijbeen, zwelling, blauwe plekken, moeite om gewicht te dragen of het been te bewegen, gevoeligheid bij aanraking en mogelijk zichtbare misvorming. 

De diagnose wordt gesteld door een gedetailleerde medische voorgeschiedenis, grondig lichamelijk onderzoek en beeldvormende tests (gewone röntgenfoto's, CT-scan of MRI).

Dijbeenfracturen vereisen meestal een chirurgische behandeling om op te lossen. Als de botkwaliteit goed is en de breuk het toelaat, kunnen pennen of geschroefde platen worden gebruikt die speciaal zijn ontwikkeld om de fragmenten op hun plaats te houden terwijl het breukel eelt zich vormt. Revalidatie-oefeningen om de kracht in de aangedane beenspieren terug te krijgen zijn erg belangrijk.