Verwonding die specifiek het deel van het dijbeen aantast dat de dijbeenkop met de rest van het bot verbindt.
De meeste heupfracturen bij mensen met normale botten zijn het gevolg van hoogenergetisch trauma (verkeersongevallen). Als ze optreden als gevolg van een klein trauma of een kleine val, kan het een fragiliteitsfractuur zijn bij iemand met een ziekte die het bot verzwakt (bv. osteoporose).
Het uit zich met hevige pijn, verkorting van de beenlengte en externe rotatie van het been (de voet staat naar buiten gericht).
De diagnose wordt gesteld door een gedetailleerde medische voorgeschiedenis, grondig lichamelijk onderzoek en beeldvormende tests (gewone röntgenfoto's, CT-scan of MRI).
Heupfracturen vereisen meestal een chirurgische behandeling om op te lossen. Als de kwaliteit van het bot goed is en de breuk het toelaat, kunnen pennen of schroefplaten worden gebruikt die speciaal zijn ontwikkeld om de fragmenten op hun plaats te houden terwijl de breuk eelt vormt. Revalidatie-oefeningen om de kracht in de aangedane beenspieren terug te krijgen zijn erg belangrijk.
- J. Richmond, G.B. Aharonoff, J.D. Zuckerman, J.K. Koval., Mortality risk after hip fracture., J Orthop Trauma, 17 (2003), pp. 53-56
- M. Gdalevich, D. Cohen, D. Yosef, C. Tauber. Morbidity and mortality after hip fracture: the impact of operative delay. Arch Orthop Trauma Surg, 124 (2004), pp. 334-340
- Bone mass and osteoporotic fractures. Calcif Tissue Int 1990; 47:63-65
- Amillo S, Villas C, Cañadell J. Manual de ortopedia y traumatología. Pamplona: Ediciones Eunate,, 229-242y (1991), pp. 295-309
