Dreigende vroegtijdige bevalling

Aanwezigheid van uteruscontracties met een minimumritme van 4 contracties per 30 minuten, tussen de 22e en 37e week van de zwangerschap.

80% van de risicoconsulten voor vroeggeboorte eindigt niet in vroeggeboorte. In twee derde van de gevallen zal de bevalling niet doorgaan in de volgende 48 uur en meer dan een derde zal uitlopen op een voldragen bevalling. Het is de belangrijkste oorzaak van neonatale sterfte.

Er spelen verschillende maternofoetale factoren mee die de weeënmechanismen kunnen activeren: zwangerschapshypertensie, placenta previa, vruchtwaterinfectie (chorioamnionitis), acuut foetaal lijden, enz.  

Het manifesteert zich op dezelfde manier als de bevalling, zoals pijn in de onderbuik, lumbale pijn, drukkend gevoel in het bekken en toename van de hardheid van de baarmoeder samen met de weeën. Het kan ook gepaard gaan met verhoogde vaginale afscheiding of genitale bloedingen.

De vermoedelijke diagnose is klinisch, door ondervraging en gynaecologisch onderzoek. De diagnose wordt bevestigd na een gynaecologische screening en een CTG. Er wordt een bloedmonster afgenomen om de bloedarmoede en de stollingstoestand te kunnen bestuderen, evenals de kwantificering van biochemische markers zoals de foetale fibronectinetest.

De behandeling is gebaseerd op het stoppen van de bevallingsdynamiek, ook wel tocolyse genoemd, foetale longrijping met corticosteroïden en foetale neuronale profylaxe. De zwangere vrouw krijgt rust en wordt soms opgenomen op de afdeling Spoedeisende Hulp Verloskunde om de moeder en de foetus voortdurend te controleren. Als het begin een vroegtijdige membraanbreuk is, wordt een antibioticabehandeling toegediend.