Het SI-gewricht is het gewricht dat de onderste wervelkolom met het bekken verbindt. Het dempt de krachten die ontstaan door de beweging van de benen in de richting van de wervelkolom, bijvoorbeeld bij het springen.
Bij zwangere vrouwen speelt het een belangrijke rol bij de bevalling; een lage beweging van dit gewricht helpt om het gebied waar het hoofd door de bekkenring gaat wijder te maken, wat de geboorte van de pasgeborene vergemakkelijkt.
Hoewel het vaker voorkomt bij het ouder worden, kan het op elke leeftijd voorkomen en treft het mannen en vrouwen in gelijke mate.
Herhaald trauma tijdens het sporten, een verkeerde houding en artrose zijn de meest voorkomende oorzaken. Andere oorzaken: vallen, schoppen in de lucht, bekkentorsie en spondylitis ankylopoietica.
Het uit zich met pijn in de onderrug. De pijn kan erger zijn bij zitten, draaien en lang staan. Het gaat meestal gepaard met reactieve contractie van de lenden- en bilspieren.
De diagnose is klinisch, door te vragen naar de veroorzakers en de bewegingen die de pijn doen toenemen of uitlokken. Lichamelijk onderzoek met specifieke bewegingen van de benen over het bekkengewricht brengt dit syndroom aan het licht. Beeldvormend onderzoek zoals een CT-scan en/of MRI kan helpen bij de diagnose. Het verdwijnen van de pijn wanneer pijnstillers rechtstreeks aan het SI-gewricht worden toegediend, is de meest bevestigende diagnostische test.
Fysiotherapie helpt bij het herstelproces, dat meestal lang duurt. Het is raadzaam om lang zitten te vermijden, regelmatig op te staan om de wervelkolom te verlengen en oefeningen te doen om de stabiliserende spieren van het bekken te versterken.
De behandeling is gebaseerd op pijnbestrijding en het vermijden van de uitlokkende oorzaak als die bekend is. Lokale pijnstillers worden meestal geïnjecteerd in de banden van het SI-gewricht of direct in de gewrichtsruimte. Daarnaast kunnen corticosteroïden en lokale anesthetica worden geïnjecteerd om de pijn onder controle te houden.
