Dit is een ernstige hartritmestoornis waarbij het hart sneller slaat dan normaal (meer dan 100 slagen/minuut). Het staat bekend als ventriculaire tachycardie omdat de hartslag ontstaat in de onderste kamers van het hart, die ventrikels worden genoemd.
De meest voorkomende oorzaak is zuurstoftekort in de hartspiercellen als gevolg van hartinfarcten en angina pectoris.
Het wordt gekenmerkt door pijn op de borst, hartkloppingen, een gevoel van kortademigheid en flauwvallen. Het kan plotselinge dood veroorzaken.
De diagnose wordt gesteld door klinisch onderzoek en een elektrocardiogram dat wordt uitgevoerd op het moment van de episode. Er moeten andere tests worden uitgevoerd om de oorzaak van de ritmestoornis vast te stellen (echocardiografie, elektrofysiologisch onderzoek, coronaire angiografie, hart-MRI).
In milde gevallen worden intraveneuze antiaritmica gebruikt. In ernstige gevallen bestaat de behandeling uit het elektrisch omkeren van de ritmestoornis (elektrische cardioversie).
Zodra de acute toestand is verholpen, moet de onderliggende oorzaak van de ritmestoornis worden vastgesteld en behandeld.
- Peter J Zimetbaum. Nonsustained ventricular tachycardia: Clinical manifestations, evaluation, and management. UpToDate, Junio 2016
- Philip J Podrid. Sustained monomorphic ventricular tachycardia: Diagnosis and evaluation. UpToDate, Agosto 2014
- European Heart Rhythm Association, Heart Rhythm Society, Zipes DP, et al. ACC/AHA/ESC 2006 guidelines for management of patients with ventricular arrhythmias and the prevention of sudden cardiac death: a report of the American College of Cardiology/American Heart Association Task Force and the European Society of Cardiology Committee for Practice Guidelines (Writing Committee to Develop Guidelines for Management of Patients With Ventricular Arrhythmias and the Prevention of Sudden Cardiac Death). J Am Coll Cardiol 2006; 48:e247.
- David D. Spragg. Principios de electrofisiología. Harrison. Principios de Medicina Interna, 19e. Capítulo 273e
- L. Mont Girbau. Arritmias cardíacas. Farreras Rozman. Medicina Interna, ed 18. Capítulo 54
