Ziekte die voorkomt bij mensen die zich boven een hoogte van 2.500 meter bevinden.
Het wordt veroorzaakt door een verlaagd zuurstofgehalte op grote hoogte. Te snel stijgen vergemakkelijkt het ontstaan en leeftijd noch fysieke conditie bieden bescherming.
De meest voorkomende symptomen zijn: hoofdpijn, slaapstoornissen, duizeligheid, vermoeidheid, kortademigheid, duizeligheid en het onvermogen om rechtuit te lopen. Deze treden 6 tot 12 uur na het bereiken van die hoogte op en brengen meestal geen complicaties met zich mee. Als er sprake is van ernstige kortademigheid, een blauwachtige kleur van de huid, desoriëntatie, bedwelming, een laag bewustzijn en slijm met bloed en een bleke huid, dan moet er rekening worden gehouden met ernstigere complicaties zoals hersenoedeem of longoedeem op grote hoogte.
De diagnose wordt gesteld aan de hand van de klinische voorgeschiedenis van de patiënt en een lichamelijk onderzoek.
Milde gevallen verdwijnen meestal zonder enige vorm van behandeling. In ernstige gevallen bestaat de behandeling uit zo snel mogelijk afdalen, zuurstof toedienen en de symptomen behandelen met diuretica en ontstekingsremmers.
- Scott A Gallagher. High altitude illness: Physiology, risk factors, and general prevention. UpToDate. Abril 2015
- Hackett PH. High-altitude medicine. In: Wilderness Medicine, 6th, Auerbach PS (Eds), Elsevier, Philadelphia 2012. p.2
- West JB. High Altitude Medicine and Physiology, Hodder Arnold, London 2007.
- Wilson MH. The cerebral effects of ascent to high altitudes. Lancet Neurol 2009; 8:175.
- Buddha Basnyat. Enfermedad de las altitudes. Harrison. Principios de Medicina Interna, 19e. Capítulo 476e
