Baarmoederhalskanker

Groei van kwaadaardige cellen in het onderste deel van de baarmoeder dat boven de vagina uitsteekt, de baarmoederhals genoemd.
Baarmoederhalskanker is wereldwijd de 4e meest voorkomende vorm van kanker bij vrouwen. In 2018 werden ongeveer 570.000 nieuwe gevallen gediagnosticeerd, goed voor 6,6% van alle kankergevallen bij vrouwen.

Het wordt meestal veroorzaakt door het humaan papillomavirus (HPV), dat wordt beschouwd als een seksueel overdraagbaar virus. Het risico om het te ontwikkelen neemt toe bij rokers, vrouwen die meer dan één kind hebben gehad (multipaar), als ze een langdurige anticonceptiebehandeling volgen en vrouwen met HIV.

In eerste instantie veroorzaakt het geen symptomen. Als dat wel gebeurt, is dat meestal in de vorm van vaginaal bloedverlies en/of bekkenpijn. Het kan ook gepaard gaan met bruinwaterige afscheiding, vaginale afscheiding die vies ruikt en vaginaal bloedverlies na geslachtsgemeenschap.

De diagnose wordt gesteld bij gynaecologische controles door vaginaal en cervixonderzoek en door visualisatie van de laesie. Het kan nodig zijn om een baarmoederhalscytologie uit te voeren, een monster te nemen om naar HPV te zoeken, een kweek te nemen om andere genitale infecties uit te sluiten of een biopsie van de baarmoederhals (biopsie) te nemen. Soms kan een colposcopie om de baarmoederhals te visualiseren met een vergrootglas, echografie, CT-scan of MRI nodig zijn om het onderzoek af te ronden.

Behandelingsopties zijn afhankelijk van het volgende: het type kanker, het stadium, de leeftijd van de patiënt en haar kinderwens. Er worden vijf soorten behandelingen gebruikt, alleen of in combinatie: chirurgie, radiotherapie, chemotherapie, doelgerichte therapie en immuuntherapie.

Het gebruik van condooms tijdens seksuele gemeenschap, vaccinatie tegen HPV en regelmatige baarmoederhalscytologie en/of baarmoederhals HPV-testen zijn de meest effectieve mechanismen gebleken om het risico op baarmoederhalskanker te verminderen.