Toename van schildklierhormonen doordat de schildklier overactief wordt. Het komt vaker voor bij vrouwen ouder dan 20 jaar.
De oorzaak is auto-immuun, wat betekent dat het immuunsysteem van de persoon antilichamen produceert die de lichaamseigen weefsels aanvallen. De antilichamen beschadigen de cellen waardoor ze minder goed functioneren. Bij deze ziekte zorgen de antilichamen ervoor dat de schildklier te veel schildklierhormoon produceert en afscheidt in de bloedbaan.
De meest voorkomende symptomen zijn struma (zwelling van de schildklier), uitpuilende ogen (exophthalmos) en plaatselijke zwelling (myxoedeem). Het kan worden gekenmerkt door trillingen, tachycardie, nervositeit, slapeloosheid, overmatig zweten en gewichtsverlies.
De diagnose wordt klinisch gesteld door een vraaggesprek en lichamelijk onderzoek. Een bloedtest is ook nodig om een teveel aan schildklierhormonen te bevestigen. Een beeldvormende test kan nodig zijn om het onderzoek van de klier te voltooien.
De basisbehandeling bestaat uit het verminderen van de schildklieractiviteit door middel van medicatie, radioactief jodium en/of chirurgie. Bètablokkers versnellen de verbetering van de symptomen.
- Terry F Davies. Pathogenesis and clinical features of Graves' ophthalmopathy (orbitopathy). UpToDate. Dec 18, 2015.
- Terry F Davies. Pathogenesis of Graves' disease. UpToDate. Nov 19, 2015.
- Davies TF, Ando T, Lin RY, et al. Thyrotropin receptor-associated diseases: from adenomata to Graves disease. J Clin Invest 2005; 115:1972.
- Menconi F, Hasham A, Tomer Y. Environmental triggers of thyroiditis: hepatitis C and interferon-α. J Endocrinol Invest 2011; 34:78.
- Stan MN, Bahn RS. Risk factors for development or deterioration of Graves' ophthalmopathy. Thyroid 2010; 20:777.
- Jameson JL, Mandel SJ, Weetman AP. Trastornos de la glándula tiroides. Harrison. Principios de Medicina Interna. Volumen 2. 19º Edición: 2293-2298.
